Nasza dzielna drużyna zgromadziła się w TawernoTece, gotowa zadać sobie pytanie: „czy życie warte jest przeżycia, jeśli każda próba bliskości boli?” Tomek podjął się otwarcia przed nami wrót do „Neon Genesis Evangelion” – gdzie to, co na zewnątrz, jest jedynie tłem dla tego, co rozgrywa się wewnątrz.

I mówiono o świecie po katastrofie. O istotach zwanych Aniołami, prawowitych właścicielach Ziemi. A także o Evangelionach, żywych istotach zamkniętych w pancerzu, z którymi piloci dzielą świadomość i ból. Szybko stało się jednak jasne, że nie starcia wielkich bytów są tutaj najważniejsze...

Przywołano dylemat, który jest sercem fabuły – dylemat jeża. Człowiek pragnie bliskości, lecz zbliżając się, rani i sam zostaje zraniony, a każda relacja kończy się bólem.

Mówiono też o tych, którzy tę historię niosą: o Shinjim, pilocie wbrew woli, lustrze, w którym boimy się przejrzeć; o Rei, szukającej odpowiedzi na pytanie o tożsamość; o Asuce, która pod maską dumy skrywa strach przed odrzuceniem; oraz o Gendo, którego miłość i obsesja powodują zniszczenie.

Nie pominięto twórcy, Hideaki Anno, którego własne doświadczenia, w tym zmagania z depresją, odcisnęły się na kształcie dzieła, przez co nabrało ono ciężaru niemożliwego do zignorowania. Wspomniano także o zakończeniu, które podzieliło widzów, oraz o późniejszych filmach, które raz jeszcze zabrały nas do tego świata, zadając te same pytania na nowo.

A gdy opowieść Tomka dobiegła końca, odczuliśmy jej prawdziwą moc w chwili ciszy. Bo tym razem nie była to historia o świecie, który trzeba ocalić. Lecz o człowieku, który próbuje odpowiedzieć na pytanie, czy warto przeżyć.

Dopisek kronikarza: I odnotować należy, iż mimo ciężaru poruszanych treści, Drużyna kolejny raz nie pozostała bez wsparcia kawiarni Kava Manufaktura.